Breinvlaag. Jeugdleider van een beloftenteam met toekomst in Friesland?

Gert Jan Bokdam

Eerder uitgeschreven voor clubblad CVVB.

Dit jaar ben ik voor het eerst toegetreden tot een amateurgilde. Ik ben jeugdleider bij C1 geworden. Van een voetbalteam CVVB uit Bedum. Ik moet ook grensrechter zijn, een crime voor een voetballiefhebber, want die let meer op het spel dan op de regels.

Hoe hep det sofer kenne komme?

Al jaren sta ik langs de lijn, soms erbinnen, als enthousiaste fan van mijn zoons Frank en Jochen. De jongste vindt wel dat zijn vader veel te streng kijkt. Net als mijn eigen vader vroeger leef ik erg mee. Ik herinner me zelfs één keer dat hij woedend het veld in rende om bij de scheids zijn gelijk te komen halen, omdat ze zijn ‘volkomen vrije en doorgebroken zoon’ niet onderuit hadden mogen schoppen. In het veld vond ik het destijds nogal meevallen, maar als vader zie ik dat tegenwoordig toch anders. ‘Hij had zeker gescoord’ en er volgde een beschaafd scheldwoord.

Mijn vader wist het langs de lijn lange tijd ook altijd beter. Hij had dan ook vanaf de oprichting van zijn club in het Eerste gespeeld. Daar kon je het als jonge jongen maar mee doen – tot je 18e in ieder geval. Hij is nooit formeel leider geworden van een voetbalteam. In een evolutionaire breinvlaag zag ik mij dus wel voorbestemd om leider worden.

Beter maken dan ze al zijn.

Met de trainer en co-leider brainstorm ik over de toekomst van deze jongens bij CVVB of hoger ;-). Hoe er het beste uit te halen. Onze toekomst gaat meestal niet verder dan de volgende zaterdag. Na elk experiment en/of tegenslag stellen we net zo makkelijk weer een nieuw toekomstplan op – voor de zaterdag erop.

Na weken van opstellingsvarianten en blessureleed + een minuscuul klein rood kaartje waren we dan eindelijk op sterkte tegen die dag de koploper nota bene!!!. Jack op doel, Chris met Rob centraal achterin, Ruben en Jorrick flankdekkers van de sterkste soort. Voor een doorwisselend vijftal: Kevin, Wester, kwartiermaker Marco, Raoul en Jesse. Midden een loopgraaf vol springveren en andere notoire dwarsliggers van hoog maar speels kaliber: Ralph, Jochen, Stef. Waar de Friese tegenstander ook probeerde door te drukken, overal sprongen onze mannen ervoor en hielden de druk er op – geen doorkomen aan die dag. Ach, waren ze maar altijd zo gemotiveerd verzuchtten trainer en coach. Friezen hè. Het werd een zwaarbevochten en terecht gelijkspel 1-1. De thuisclub vond het een terechte uitslag, de Friezen voelden zich bestolen. Lekker puh en dikke vinger. Sindsdien gaat het beter en gelooft C1 er weer in, de koppies gaan omhoog.

Volgens mij komen die jongens er wel.

Toen ik klein was leek mijn toekomst ook ver weg. Ik ben er sneller gekomen dan me soms lief is. Laten we de jongens dus gerust nog wat toekomst gunnen. Ik blijf er in geloven. Wie wil er nou elk jaar kampioen worden in de zelfde klasse? Nou dan.



Categorieën:Sport

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: