Breinvlaag 290 Speelpakje en/of overall

Wordt vies en dat mag – op de werkvloer.

Ik wilde in het ziekenhuis behandeld worden, leek me veiliger.

Mijn vrouw vond het wel mooi zo.

Een chirurg mag onder het bloed zitten  â€“ okee, in de OoKa.

Een boer mag in de stront zitten – okee, op zijn erf(deel).

Een ketelbink mag onder de smeerolie zitten – okee, benedendeks.

Een prostituee mag er niet mee zitten – okee, op haar werk.

Daarom raakte ik overstuur, toen ik in de wachtkamer van het ziekenhuis een winterschilder in zijn werkkleding binnen zag komen … onder de verf, als enige.

Al dat smetteloos wit aan de zusters en broeders begon mij plotseling voor de ogen te draaien. Er klopte hier iets niet. Wit was hun vermomming. Ik wist het zeker, onder al dat wit school de slagerij, een abattoir voor wie zijn verzekering niet kon betalen. Ik moest aan Kees van Kooten denken, toen hem op een auditie gevraagd werd of hij zenuwachtig was? “Nee, met de bus” zei Kees. Ik was ook niet zenuwachtig, ik wilde alleen mijn buikloop achterna rennen, inhalen en altijd wegblijven van deze klote auditie.

Ik, goedgelovige, zou nooit meer kinderen baren, ook al was ik daarvoor juist hier …De besnijdenis een belijdenis, in gedachten rukte ik de scalpel uit de hand die zondags het vlees snijdt, ik, ik, ik, ik …

Na wat vlugzout en en een kop koffie nam ik het zekere voor het onzekere en ben toen maar poliklinisch geholpen – zachtgroen, ik zou het zo weer doen.



Categorieën:Humor, Liefde, Meisjes en jongens, sexy, Werk, Zoenen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: