Breinvlaag 2012 307 Natuur hartenbreker

Redmer Hoekstra

Onlangs overleed onverwacht, in de bloei van haar tweede leven, de moeder van een vriend… net weer sinds een maand smoorverlaifd.

Verliefdheden vergen een sterk hart. Elke nieuwe verliefdheid is een ware aanslag op ons epicentrum.

Hartritmestoornissen bij vrouwen zijn pas echt erg. Ik moet er niet teveel aan denken. Hartwijzer zegt: “Het ritme in de boezems is zo chaotisch dat er geen touw aan vast te knopen valt”. Ik vraag me af, of hiervoor een maat bestaat die aangeeft wanneer die vol is. Misschien moeten we stickers plakken op elkaar, zoals we dat doen op pakjes cigaretten: schadelijk voor uw gezondheid! Als je hart opeens niet meer met rust en regelmaat samentrekt en je maag teveel, dan ben je verliefd en dat houdt risico’s in, heerlijk. (Niet aan Rutte II vertellen, want dan verhoogt hij het Eigen Risico in de Zorg voor elke volgende partner).

Heartbanging (het tegenovergestelde van headbanging) op Pink Floyd’s Dark Side of the Moon? Heartbanging op Puccini? A passion play in een weiland vol gitaren of op een bed violen? Het is maar waar het hart vol van is.

Tijdloos provinciaal beeld (Drenthe, Twente).

Een jong stel danst en flirt onder een spiegelende discobol, ze lijken in hun uitdossing wel wat op twee struisvogels op drift in een balts. Hun harten beuken wild tegen hun borstkastjes – jonge gasten, fier en ‘cool’ – de jongen denkt aan een Sinterklaasgedicht, iets met wild geraas.

Zij is oplettend en houdt nog afstand van hem, van zijn grijpgrage handen, zijn geile blikken. Dat stomme waslabeltje in zijn nek ergert haar mateloos. Waarom kunnen jongens hun waslabeltjes niet eerst afknippen als ze met een meisje uit willen gaan?

Hij, wild maaiend met zijn armen, focust op het tweede bandje, afgezakt over de blote schouder van het meisje. Hij wil zijn handen meteen aan het werk zetten, maar hij is goed afgericht en weet dat hij moet wachten op haar teken. Het geheime teken dat elke jongen begrijpt, soms nog voor het meisje het gegeven heeft.

Dancing King and Queen en hoe dat zo ging in die dagen.

Iedereen kwam opgedoft naar een feest, met bandjes en riemen aan de kleren en zo. Na verloop van tijd begonnen die te knellen natuurlijk. En dus gingen de geliefden naar buiten, naar een hooischuur het liefst.

Vooral de vrouwen waren meesteressen in het plooien van de baltsbroek naar de laatste mode … humtidum humtidum…Met haar ene magistrale been was zij het meestal, die als eerste een nieuwe stap zette in het baltsritueel. Ze trok haar rok op tot boven haar knie. Rock ‘n roll, voor een baby niks te dol. Dat ene slepende been was eigenlijk al onweerstaanbaar genoeg voor de gemiddelde plattelandsjongen. Het was de meisjesvariant van de pimp walk; misschien niet netjes, maar je deed er niemand zeer mee.

Het meisje klom vervolgens de ladder op naar de hooizolder, alwaar ze op plagerige toonhoogte gespeeld de controle over haar ledematen verloor. Een chocoladesleutel draaide de deur van het verstand achter hen in het slot. Het doek ging op, ontbolsterd stonden zij gulzig in elkaars blikveld, full sight, zucht en dan

up tempo!

… nog slechts een slip of the tongue scheidden hun bloedstromen, stembanden wisselden grommend van profiel, irissen verschoten van kleur, pupillen werden groter en de jongeheer kreeg de baard in de keel, zijn stemvork kippenvel. Haar blozend vlijtig vliesje pruilde, haar noten lieten zich rijgen aan zijn zang, da capo al fine, al fine. Pink Floyd werd Floyd, hardrock en country bepaalden het menu: I’m in the army now, Stand by your man. Hij sjorde en zij knorde van plezier. Zijn neusgaten snoven het geurspoor van vallende sterren. De sensatie van kruiend rubber, smeltkroeshaar en vollemaanzaad in moestuin, vaders zwartenylonkousenfetisjisme, seks onder embargo. No Cure no pay, Creedence Clearasil Revival  … Het hooi deed de rest.

Adagio (langzaam, slepend)!

Het hooi deed de rest, Status quo? Dormir c’est uitrusten een beetje, bekaf en verzadigd grijnzend in snurkstand, romantiek op de maat van twee harmonieus vibrerende lepeltjes in stabiele zijligging.

Vele jaren later:

Zij vindt hem nog steeds wel stoer, maar ook een beetje onverzorgd en slordig:

“Waarom kunnen mannen nooit eens hun neus- en oorharen millimeteren als ze met hun meisje willen zijn?

Hij is niet veel veranderd:

“Wat is ze mooi en lief.”

Op de dansvloer fungeerden hun remmingen vroeger als golfbrekers. Spelbrekers waren het niet, nooit geweest ook. Elk jaar ontremde wel ergens een storm een golfbreker. Daarmee was nog geen man overboord. De wind trok eerst iets aan, om indruk te maken op het jongvolk, om daarna de boel overhoop te blazen. Keten en schuren! Wanneer de storm dan echt opstond en alle registers opentrok, streek de jongen met een zelfverzekerd gebaar door zijn (denkbeeldige) borsthaar, verborg de haren van zijn meisje veilig achter haar oor en gaf haar voorzichtig een zoen – andere jongens deden hetzelfde bij hun meisje of waren jaloers of headbanger ;-), meestal beide. Borsthaar was en is het gewei van de man, herfst zijn seizoen en wild zijn element, lock, stock and barrel.

Huisje boompje beestje?

In het leven van een gerijpt stel stormt het doorgaans minder – niets is minder waar. Hartzeer en opwinding blijven ook dan het gemoed teisteren. Alleen is het zo, dat men alles noodgedwongen multifocaal bekijkt, thats all. Zo gaat dat met liefhebben, alleen de uitvoering verschilt, niet de intentie. Heartbreak Hotel. Het leven is een lange balts op muziek, waarin met de jaren alleen het aantal langzame nummers groeit. Are you lonesome tonight?

In gedachten tenenkrommend, kuitenbijtend en op zijn ene knie, strekt hij wederom zijn hals uit naar zijn maatje, drukt zijn lippen op haar huid Ze is tengerder geworden. Zijn tanden in haar vlees, gezond roze tandvlees, samen tandenpoetsen als liefdesact, een scheutje lage rugpijn om het compleet te maken.

De laatste weken.

Bij de thee, aan de smetteloze keukentafel, zegt zij dat ze van hem houdt. Ze zegt ook, dat al die mooie elektriserende gevoelens haar een beetje bang maken. Hij knikt, want ook zijn hart knalt de laatste dagen uit zijn voegen van geluk. Het doet bijna zeer. Er pruilt een kruimeltje van het in de thee gedoopte petit fourtje uit zijn mondhoek, maar hij is er met zijn hoofd niet bij. Zij veegt met haar vrouwelijkste duim over zijn baardige kin, haar gelakte nagel jaagt een trilling door zijn lijf – hij is verliefd en niet zo’n beetje ook verdomme. Hun beider harten stoken dagelijks weer vreugdevuren, maar zijn ook eerder moe. Heartbangers zijn soms bang van hun eigen passie.

A strong heart might beat you to death. For crying out loud.

Heartbangers do cry sometimes, weeping willows of tenderness.

Sometimes a lover may never wake up again, hopefully being happily in shock ever after.

Brainconditioned by whispering lips over sleeping beauty.



Categorieën:Gedichten, Geloof, Liefde, Meisjes en jongens, Muziek, sexy, Verhalen, Zoenen

2 replies

  1. Verrassend GJ! Mooie beeldspraak!

  2. Ik wist niet dat je zo poëtisch was…
    Cool,
    Ulco

Laat een reactie achter op Petra Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: