Vergissen is menselijk. Breinvlaag 21 – 130

Als ik in een Netflix-serie een jochie van 5 tegen zijn opa hoor zeggen: “JIJ bent ècht oud!” weet ik al wat mijn leeftijdgenoot gaat zeggen: “Ik ben net zo oud als mijn pink” (pakt zijn eigen pink vast en houdt die onder de neus van het joch) “maar ik ben nog ouder dan mijn tanden“. Het joch kijkt verward omhoog, naar het prethoofd van de oude reus en begint dan hard te lachen. Kinderen onder elkaar. De ouwe weer: “Jongens kunnen niet voetballen“. Het jong: “welles, jij kan zelf niet voetballen!” Hij loopt lieflijk scheldend naar zijn moeder. Middelvingertje omhoog achter zijn rug. Kwajongens. Onschuld.

Toen ik onlangs een prachtig boek van Johan Harstad aanprees, versprak ik mij pijnlijk. “Het verhaal is één en al pistache – veel noten op zijn zang” schepte ik op. (Toegegeven, het had mij enige tijd gekost eer ik doorhad wat ‘Max, Mischa & het Tet-offensief’ o.a. zo geloofwaardig maakte, zo ongelooflijk mooi.) “U bedoelt natuurlijk ‘pastiche” zei de freak koeltjes – zonder op te kijken van zijn cellfiephone. Ik vind de vergissing nog steeds aardig, maar had moeite met de terechtwijzing. Ik zag hem niet aankomen, die ongeïnteresseerde pets! Ook korte lontjes hebben zuurstof nodig en er was duidelijk te weinig voor twee. Een verhaal kan prachtig eindigen na 1200 bladzijden, soms is het in één klap uit.

Hij bleek de eerste 30 bladzijden ‘diagonaal gezien’ te hebben, bij een goed glas en een nootje uiteraard. Meneer de schoolmeester zag waarschijnlijk de grimas op mijn gezicht en vervolgde quasi verontschuldigend: “Het was al laat toen ik het las en ik moest de volgende dag vroeg op, vergadering, u kent dat wel“. Ik begon met propjes te schieten, daarna smeet ik de bordenwisser naar zijn hoofd. Ik gooide mijn tafel om en schopte hem voor zijn schenen. Een linkse directe met de keu, tien over de rooie. Ik kreeg huisarrest. Een week lang. Het hoofd van de afdeling troostte mij ook en liet mij beloven dat ik me beter zou gedragen – de volgende keer. “Vergeet nooit dat mensen jou niet altijd opzettelijk pijn doen, ik ken Johan Harstad ook niet, misschien houdt hij wel helemaal niet van noten.

Punt is, ik vertrouw er niet meer op dat ik het advies onthoud tot een volgend keer.

Leuk die beginnende dementie. Je voelt je kind en volwassene tegelijk. Zolang je nog de keuze hebt! Meestal heb ik die nog. Maar je weet het niet, je weet het niet zeker. Multipele persoonlijkheden bij een gezond verstand, het geluk van de romancier. Machtig prachtig man.

Het kon minder zeggen ze in Grunn en het wordt minder, wat ik je brom. Zelf hou ik meer van cashewnoten. Goed kauwen helpt zegt doc.



Categorieën:Boeken, Humor, Krant, kunst, Liefde, Piketpaaltjes, Schrijven, sociale media, Uncategorized, Verhalen

Tags: , , , , , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: