Over mij (neopatafysicus i.o.)

Foto’s van afscheidsborrel op het eeuwige leven

PhotoA.nl_120828_21924

Zoals Rodolfo vol zelfmeelij klaagt over zijn romantisch writers block: ‘Ik laat verdorie verliefd rijmen op gegriefd‘ (in Puccini’s La Bohème), zo voel ik me bij herhaling ook een narcistische hypochonder. Ik twijfel zelfs in een twijfelaar. Tijdens mijn studie slaagde ik ongeveer als laatste van mijn lichting voor het kandidaatsexamen, maar had als eerste de kandidatenziekte. Die ziekte gaat nooit over. ‘Dat heb ik weer’.

Mijn vertellingen/breinvlagen zijn de bijvangst van gekopieerde strengen DNA. Grijze cellen worden grijzer, only their shades change.

Olga Tokarczuk’s TRAVEL TALES, in FLIGHTS pg. 220 zegt het zo:

As it is I’m taking on the role of midwife, or of the tender of a garden whose only merit is at best sowing seeds and later to fight tediously against weeds.

Tales have a kind of inherent inertia that is never possible to fully control. They require people like me – insecure, indecisive, easily led astray. Naive.

Om ten slotte (maar nog niet het laatste woord) een volkswijsheid onder biologen te parafraseren: Een avondje kopstoten drinken verandert een mens meer dan drie eeuwen evolutie.

Mijn laatste berichten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: